hmong asia | ข่าวม้ง เว็บม้ง เพลงม้ง และ หนังสือม้ง

การดำเนินชีวิตในแต่ละวัน  เพื่อนๆ เคยเอะใจกันบ้างหรือไม่ว่า  สังคมม้งเรากำลังเดินไปสู่จุดที่จะทำให้เกิดความแตกต่าง  ต่างๆ นาๆ ในสังคมม้งของเรา  คนทีอาศัยอยู่ในที่ทุรกันดาร  การดำรงชีวิตก็ยังคงเป็นไปเฉกเช่นที่เคยเป็นในอดีต  ที่เช้ามา  ก็ต้องเตรียมตัวออกไปทำไร่  สำหรับคนที่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในเมือง  มีจำนวนไม่น้อยที่ได้สร้างหลักปักฐานกันอยู่ที่นี่แล้ว  มีบ้าน มีรถ มีอาชีพการงานที่ดี .. แม้จะพูดปาวๆ ว่าอยากอยู่บ้านนอกก็ตาม

สิ่งหนึ่งที่ผมอยากพูดถึงคือ  ความเหลื่อมล้ำทางสังคม  เพราะมีหลายครั้งที่ผมเห็นพี่น้องม้งเราโต้แย้งกัน  ไม่ว่าทางกระทู้ในเว็บไซต์  หรือในชีวิตจริง  จะเห็นได้ว่าแต่ละคนจะอิงเรื่องราวตามสภาพท้องถิ่นที่ตนเองอาศัยอยู่ 

เช่นว่า  คนหนึ่งบอกว่าทำไมม้งเรายังมีการฉุดผู้หญิงไปเป็นภรรยาอยู่อีก (เพราะแถวบ้านยังมีกรณีอย่างนี้เกิดขึ้น)  แต่อีกคนอาจบอกว่าสมัยนี้ไม่มีเรื่องแบบนี้แล้ว  (เพราะแถวบ้านไม่มีเรื่องแบบนี้ให้เห็นนานแล้ว)  ทั้งนี้ก็เนื่องมาจากความแตกต่างของสภาพสังคมของทั้งสองคน

ความเหลื่อมล้ำเกิดจากการที่  พวกเราไม่สามารถพัฒนา  หรือเนินไปข้างหน้าได้พร้อมๆ กัน  คนที่พร้อมกว่า  ก็อาจจะก้าวไปข้างหน้าได้ไวกว่า  แต่สำหรับคนที่ไม่พร้อม  ก็อาจต้องใช้เวลามากกว่าในการที่จะก้าวไปในทางเดียวกัน

ฉะนั้นเพื่อนๆ พี่ๆ ที่พอมีอะไรในชีวิตบ้างแล้ว  ก็ควรที่จะย้อนมองพี่น้องม้งที่ยังอยู่ข้างหลัง  ว่าพอจะช่วยให้พวกเค้าก้าวผ่านชีวิตเดิมๆ ของพวกเค้าได้มั๊ย  สำหรับพี่น้องม้งที่ยังอยู่ข้างหลัง  ก็คงต้องได้คิดให้มากหน่อยว่า  คนที่เค้าก้าวไปใกลแล้ว เค้าทำอย่างไร  และเราต้องทำอย่างไรให้มีชีวิตดีขึ้น  .. สิ่งสำคัญสำหรับเรื่องนี้คือ การศึกษา  และการมีความคิดที่เปิดกว้าง

เมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา  ได้มีโอกาสพูดคุยกับเพื่อนคนหนึ่ง  เกี่ยวกับกรณีที่มีพี่น้องม้งเราโดนจับในคดียาม้า (ยาบ้า) ตามที่เป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์  ทำให้ผมนึกย้อนไปถึงเพื่อนบางคนที่ปฎิเสธเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างม้งกับยาเสพติด  แบบข้างๆ คูๆ ..

โดยคำพูดที่เพื่อนบางคนมักยกมาพูดถึงกรณีนี้ก็คือว่า “คนอื่นเค้าก็ทำกัน  ไม่ใช่มีแต่ม้งเราที่ทำ”  ซึ่งมันก็จริงครับ  คนอื่นเค้าก็ทำกัน  แต่เมื่อเทียบกันในอัตราส่วนแล้ว  ถือได้ว่าม้งเราอยู่ระดับต้นๆ ของผู้ที่เกี่ยวข้องกับยาเสพติดเลยก็ว่าได้ (อาจจะอันดับหนึ่งด้วยหล่ะ)

น่าตกใจเมื่อพูดถึงเรื่องนี้  เพราะเมื่อผมย้อนกลับไปจะเห็นได้ว่า  ครอบครัวเพื่อนบ้านที่อยู่ติดๆ กันนั้น  (เป็นสิบหลัง รวมบ้านผมด้วย)  ล้วนแล้วแต่เคยมีสมาชิกในครอบครัวที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องยาม้า ทั้งที่เสพเองและจำหน่าย

ที่ผมยกมาพูดแบบนี้  ไม่ใช่ว่าผมต้องการต่อว่า  หรือประณามการกระทำของพี่น้องม้งบางคน  เพราะผมเข้าใจดี .. เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดกับครอบครัวผมมาแล้ว  ที่พูดไปก็แค่อยากให้พวกเราทำใจให้กว้างขึ้น  คิดให้มากขึ้น .. กับข้อเท็จจริงข้อนี้

ก็ห่างหายไปนาน  กลับมาอีกทีก็ขอนำข่าวคราวพี่น้องม้งลาวที่ บ้านห้วยน้ำขาว มาแจ้งให้ทราบกัน

จากที่ได้มีพี่คนหนึ่งที่เป็นคนในพื้นที่ได้โทรมาหาผม  หลังจากพูดคุยธุระกันเสร็จ  ผมจึงได้ถามต่อเรื่องพี่น้องม้งลาว บ้านห้วยน้ำขาว  ได้รับคำตอบเกี่ยวกับพี่น้องม้งลาว บ้านห้วยน้ำขาว ดังนี้

แต่เดิมจำนวนพี่น้องม้งลาว บ้านห้วยน้ำขาว มีอยู่ประมาณแปดพันกว่าคน  แต่หลังจากเหตุประท้วงเผาศูนย์ฯ ที่ผ่านมา  พี่น้องม้งลาวส่วนหนึ่งจึงได้ถูกส่งตัวกลับประเทศลาว  ซึ่งจำนวนพี่น้องม้งลาวที่ถูกส่งตัวกลับในช่วงเดือนที่ผ่านมานี้  อยู่ที่ประมาณสองพันคน  จึงเหลือพี่น้องม้งลาวในศูนย์พักพิงอีกแค่ราวๆ หกพันกว่าคน  และยังมีบางส่วนที่หลบหนีออกไปยังไม่กลับเข้ามา  เนื่องจากเกรงว่าจะถูกส่งตัวกลับ

จากการบอกเล่า  พี่น้องม้งลาวส่วนใหญ่ไม่ได้เต็มใจกลับ  แต่ก็มีอยู่บางส่วนที่เต็มใจเดินทางกลับประเทศลาวด้วยความสมัครใจ .. ก็ขอสวัสดิภาพจงเกิดแก่พี่น้องม้งลาวทุกๆ คน